مجموعه ی آدمهایی که در اطراف ما هستند و تمامی کارهایی که انجام می دهند، همه تاریخ را می سازند.
تاریخ گاهی از فعالیت گروهی افراد به صورت کلی سخن می گوید (مثلاً خوانساریها مردمانی سخت کوش بودند) و گاه از افرادی خاص با ذکر نام و نشان سخن به میان می آورد ( بخشی خوانساری یکی از شاعران به نام قرن چهاردهم بود) و چه بسا اسامی انسانهایی که در صحیفه ی تاریخ ماندگار می شود، گاه به نیکی و زمانی به بدی یاد می شود.
مفاخر و مشاهیر، علما و بزرگان، سیاستمداران و کارگزاران، خیراندیشان و گشاده دستان، نویسندگان و شاعران ... همه و همه تاریخ سازند و در تاریخ جاودانه می شوند. تاریخ حتی از ثبت نام ستمگران و خیانتکاران و جنایتکاران  هم فروگذار نحواهد کرد.

*
اما هیچ اندیشیده اید که بسیاری از کسانی که در کنار ما و با ما زندگی می کنند، همان افرادی هستند که روزی - اگر نگوییم برگی - دست کم سطوری از کتاب تاریخ ما را به خود اختصاص خواهند داد. چند نویسنده و محقق را در اطراف خود می بینید؟ با چند شاعر معاشرت دارید؟ باکدام سیاستمدار در ارتباطید؟ با چه افراد تاثیرگذار در سرنوشت آینده شهر و کشورتان نشست و برخاست دارید؟ چقدر به آنان احترام می دارید و قدرشان را می دانید؟

*
دیروز در جستجوی نام خوانسار به مقاله ای با نام یکی از همشهریان محقق و پژوهشگر برخورد کردم. گرچه بارها و بارها نوشته هایش را خوانده بودم اما این بار به ناگاه با خود اندیشیدم که به راستی چه شخصیت ارزنده ای در کنار ما زندگی می کند و من و دیگران از او غافلیم! احساس کردم که چقدر به او افتخار می کنم.
با خود گفتم چه بسیار چنین افرادی که در کنار مایند و نمی بینیمشان! اتفاقاً خوب هم می بینیمشان! با آنان می نشینیم، می گوییم و حتی می خندیم اما به ارزش کارهایی که برای ما و آیندگان دیار ما می کنند، کاملاً بی توجهیم و شاید حیفمان –و یا حتی زورمان!!- می آید آنان را به عنوان یک پدیده باور کنیم.

*
به راستی چرا از چهره های ماندگار اطرافمان غافلیم. چرا فکر می کنیم دوران ما عصر قحط الرجال است و مشاهیرمان صرفاً به گذشته ما تعلق داشته اند؟
آیا این تفکر زمینه ای برای کاهش اعتماد به نفس افراد و از سوی دیگر عدم تکریم این چهره های ماندگار تاریخ ما نخواهد بود؟

*
بیایید از امروز چشمهایمان را بشوییم و دنیای اطرافمان را جور دیگری ببینیم. همه دوستان و اطرافیان خود را با این دید اثرگذار بودن در تاریخ ببینیم. تا در کنار هم و با هم هستیم به یکدیگر احترام بگذاریم و از کنار هم بودن لذت ببریم و از همنشینی با همدیگر افتخار کنیم. حتی چه اشکال دارد هر روز به بهانه ای با هم عکس یادگاری بگیریم؟ شاید به واسطه حضور یکی از ما در یک عکس نام و تصویرمان به واسطه دیگری جاودانه شود.
و ای کاش نام و یادمان به نیکی در تاریخ ماندگار شود.

*
بر خیز و در آینه بنگر! چهره ات را با نگاهی دیگر و با دقتی مضاعف و عاشقانه تر تماشا کن! شاید این صورت یکی از چهره های ماندگار تاریخی باشد که من و تو قرار است بسازیم!!

همیشه سعی کرده ام اهل تملق و چاپلوسی نباشم اما باید اعتراف کنم که فارغ از تفاوت دیدگاهی که بنده در برخی مسائل سیاسی با حضرت حجت الاسلام و المسلمین نکونام-نماینده پر کار و پرتلاش خوانسار و گلپایگان در مجلس شورای اسلامی- دارم، حقیقتاً او را چهره ای استثنائی و فرصتی ویژه برای توسعه و پیشرفت دو شهرستان می دانم. قصد دارم در آینده ای نزدیک به دلایل خود در این خصوص به طور مفصل بپردازم.
اخیراً سایت اطلاع رسانی حجت الاسلام نکونام با عنوان «فردای گلسار» که برخی از اخبار ایشان را منتشر می کند، در ابتکاری زیبا به قرار دادن پاسخ پیامهای شهروندان با دستخط خود نماینده محترم نموده که این نشانگر اهمیت و احترام به یکایک مردم و موکلان ایشان و پاسخگویی به سوالات آنان علیرغم مشغله کاری فراوان این نماینده پرتلاش می باشد. ضمن عرض سپاس و خسته نباشید و آرزوی توفیق برای ایشان، جوابیه ای که در پاسخ به پیام بنده در رابطه با تونل خوانسار-فریدن را مرقوم فرموده اند، جهت استحضار شما عزیزان تقدیم می دارم:

ساعت 8 امشب که برای گرفتن فلان چیز به فلان جا رفته بودم، فلانی را دیدم. بعد از سلام و علیک حرفی زد که تا الان هنوز فکرش دارد آزارم می دهد.

گفت: آقای فلان که عضو فلان جا هستید! برادر بنده کلی هزینه کرده از فلان جا –اونهم با دعوت- اومده که در جشن فلان شرکت کنه و چنان لطفی بهش کردند که نگو! 6 تا لیوان به مناسبت بزرگداشت روز فلان دادند! که اونهم برداشته و برده فلان جا گذاشته و گفته واسه خودتون!

آقای فلانی به نظر شما این یه توهین به فلانها نیست؟! این کار تقدیره یا توهین؟!

ببخشید این همه فلان فلان کردم! چون ممکنه به فلان جای قبای فلانی بربخوره و به جرم نشر اکاذیب مجبور به پاسخگویی در فلان جا بشم.

گرچه این مسأله مستقیماً ارتباطی با بنده نداره اما جداً باور کنید به عنوان کسی که عضو فلان جاست از خودم شرمنده شدم

گاهی وقتها تقدیر نکردن بهتر از این گونه تشویق کردن است!

شاید هیچ چیزی برای انسان -به ویژه ما ایرانیها- بیشتر از تعریف و انتشار یک شایعه آن هم با کلی آب و تاب کیف نداشته باشد!
اما به راستی اگر همین شایعه خبری جعلی و دردناک در مورد خودمان باشد باز همان احساس در وجودمان فوران می کند؟؟؟

همیشه کشف یک زیرخاکی یا یک بنای تاریخی نهفته در دل خاک مایه شگفتی ما انسانها و دیدن یک اثر تاریخی از پیشینیان مایه فخر و مباهات ماست. به ویژه ما ایرانیان که عادت داریم میراث نیاکانمان را از دوسه هزار سال قبل تا به حال به رخ همدیگر بکشیم و برای آنچه که منهدم یا منقرض شده و یا در حال تخریب است، اشک بریزیم و ناله سر دهیم. اما آیا هیچ اندیشیده ایم که ما امروزیان برای آیندگان خود چه میراثی را به یادگار خواهیم گذاشت؟

به راستی اگر کتیبه ای و خورشیدی ما را به هزار سال بعدتر ببرد⁽¹⁾ چه میراثی از سالهایی چون 1388 یعنی روزگاری که خود روزی در آن زیسته ایم خواهیم یافت؟ آیا بناهای امروزین ما این قابلیت را دارد که به عنوان اثری موجبات غرور و افتخار فرزندانمان شود؟ و اصلاً آیا اثری از آنچه ما با این تکنولوژی های بسیار برتر ساخته ایم در آن سالهای دور باقی خواهد ماند؟

***

نیشابور را همه به نام کمال الملک وخیام و عطارش می شناسند. فضای شعرآلود آمیخته با هنر و دانش و عرفان این شهر وجود انسان را لبریز از عشقی جاویدان و ماندگار می کند و به راستی هنرمندان ایرانی برای بنای یادبود این بزرگان چه سنگ تمامی گذاشته اند. (جایشان خالی و یادشان گرامی که اگر هنوز بر روی این کره خاکی می زیستند شاید اکنون آرامگاه سهراب و اخوان و بزرگان دیگر ادب و هنر معاصر ما این گونه بی فروغ نبود.)

وقتی نام دهکده چوبی را از خانم راهنمای بقعه خیام شنیدم، تصور کردم بنایی است از روزگاران کهن که با توضیح وی فهمیدم مجموعه ای است با قدمتی کمتر از ده سال! نام «نخستین و تنها مسجد چوبی دنیا» عنوانی وسوسه انگیز بود تا مسیری حدودا ۱۰ کیلومتری در یکی از جاده های فرعی نیشابور را طی نموده و این اثر گرانسنگ را از نزدیک نظاره گر باشم. ⁽²⁾

باغی بزرگ بود در حاشیه یک روستا که به محض ورود به آن چشم اندازی زیبا و دیدنی از مزرعه ای آفتابگردان با هزاران خورشید تابان که ورود تو را خیر مقدم می گفتند، وجودت را به وجد می آورد.

و راهی خاکی که تو را می رساند به مسجدی زیبا و دیدنی! گفته می شد این بنای تمام چوب با دو مناره با ارتفاع 13 متر و سقفی شیروانی به شکل یک کشتی وارونه اولین مسجد چوبی دنیاست که 40 تن چوب در ساخت ان به کار رفته و در برابر زلزله کاملاً مقاوم است و دست کم تا هزار سال دیگر قابلیت ماندگاری خواهد داشت!

داخل مسجد پیرمردی در حال نماز و عبادت بود. تمام تزئینات داخلی مسجد به گونه ای حیرت انگیز با چوب طراحی و اجرا شده بود. فضای شاد و زنده درون مسجد وهارمونی دل انگیز رنگهای مختلف چوبهای به کار رفته در دیوار، محراب، کتیبه ها، منبر و ... دل را بیش از هر لحظه دیگر به خدا پیوند می زد.

در چند قدمی مسجد ساختمان دیگری بود به همان زیبایی و در دو طبقه. طبقه زیرین نمایشگاهی از آثار دستی روستا و طبقه بالا کتابخانه و سالن مطالعه ای تمام چوب بود.  

مقابل مسجد و این ساختمان حوضی وجود داشت که آدمکی چوبی با کوزه ای از جنس خود آن را مملو از آب می ساخت! پس از ساعتی گشت و گذار و بازدید از قسمتهای دیگر این دهکده کوچک زیبا، در کنار حوض نشستم و از عمق وجود به این سلیقه و هنرمندی و دلبستگی سازنده چیره دست به وطن خود بسیار آفرین گفتم.

سازنده این مجموعه گرانبها مهندس مجتهدی چنان که فهمیدم مردی از همین روستا است که فارغ التحصیل معماری و ساکن آمریکا بوده و پس از بازگشت به وطن، به فکر بنای چنین یادبود ارزنده ای برای رونق صنعت گردشگری در زادگاه خود و جاویدان ساختن نام این مکان در تاریخ هنر معماری ایران افتاده است و دست مریزاد به چنین اراده ای. بدون شک وجود چنین مردانی که بی هیچ چشمداشت مادی و بدون حمایت دولت دست به چنین ابتکارات بزرگی می زنند برای کشور ما نعمتی بسیار بزرگ است که قدر آن را نه ما امروزیان که آیندگان به بهترین شکل خواهند دانست. چرا که ما ایرانیان آموخته ایم چهره ها و ستارگانمان را زمانی ارج نهیم که دیگر در بین ما نیستند. آن زمان خواهد بود که دهکده و مسجد چوبی نیشابور را نیز همه خواهند شناخت! ^(۳)

***

اگر اشتباه نکنم کنفوسیوس حکیم می گوید: به جای آن که به تاریکی لعنت بفرستید برخیزید و شمعی روشن کنید!
خانوم.... آن کبریت کجاست؟!!
..........................................................................................................................................
1. اشاره به سریال تلویزیونی پنجمین خورشید
2. نیشابور، جاده اسحاق‌آباد، 7 كيلومتر بعد از زيارتگاه فضل‌ابن شاذان، روستاي محمدآباد آقازاده
3. برای دیدن تصاویری از این دهکده زیبا به این وبلاگ مراجعه و برای کسب اطلاعات بیشتر روی این لینک کلیک کنید.

۱- مراسم روز خبرنگار با دعوت خانه مطبوعات و خبرنگاران خوانسار در کانون شهید بهشتی برگزار شد.
۲- فرماندار، اعضای شورای شهر، نماینده شهردار، رییس ارشاد، مسؤول دفتر نماینده مجلس و تعداد معدودی از مسؤولین ادارات یا نمایندگان آنان و چند تن از اهالی مطبوعات و خبرنگاران یا خانواده های آنان مهمان این جلسه بودند.
۳- انجام پذیرایی و تدارکات این جلسه با خود خبرنگاران بود!
۴- علیرغم اعلام جلسه در ساعت ۱۰ هیچ کدام از مدعوین سر وقت در سالن حضور نیافتند!
۵- اولین مهمانان واردشده اعضای شورای شهر بودند.
۶- نمایشگاهی از آثار مطبوعات و خبرنگاران خوانسار در حاشیه سالن برگزار شده بود که بسیار توجه مهمانان را به خود جلب نمود.
۷- قدیمی ترین اخبار مربوط به خبرنگار پیشکسوت، آقای عزت الله امیری و مربوط به سال ۱۳۳۹ بود.
۸- سخنرانان جلسه اقای فرماندار، مسؤول ارشاد و دبیر خانه مطبوعات بودند.
۹- مدعوین استانی ارشاد در مراسم دیروز حاضر نبودند. شریعتی علت این غیبت را مراسم خبرنگار در اصفهان اعلام کرد.
۱۰- مهدی، دبیر خانه مطبوعات و خبرنگاران خوانسار گفت: ۳۶۵ روز از سال ما به حرف مسؤولین گوش داده ایم انتظار داریم ۲ ساعت حوصله شنیدن صحبتهای ما را داشته باشند.
۱۱- مهدی حاجی زکی، جوان خوش ذوق و شاعر توانای خوانساری، که اجرای مراسم رابر عهده داشت در بخشی از مراسم با اعلام این که همه از تریبون استفاده می کنند بنده می خواهم سوء استفاده کنم، قطعه شعر زیبایی به گویش خوانساری ارائه نمود که بسیار مورد توجه واقع شد.
۱۲- در پایان مراسم لوح و هدایایی از سوی فرمانداری، ارشاد، شورای شهر و شهرداری تقدیم تعدادی از خبرنگاران و مطبوعاتی های شهرستان شد!
۱+۱۲- علیرغم این که آثار یکی از خبرنگاران احتمالاً فعال سابق شهرستان و وبلاگ نویس فعلی و عضو هیئت مدیره خانه مطبوعات و خبرنگاران در نمایشگاه در معرض دید مدعوین قرار گرفته بود، نامبرده از لیست خبرنگاران معرفی شده توسط ارشاد (انشاءا... که سهواً)حذف شده بود!!
۱۴- خبرنگاران در پایان مراسم با تعدادی از مسؤولین عکس یادگاری گرفتند.